
Szlaki górskie · Ocolașul Mare 1.907 m · Toaca 1.904 m · park narodowy
Najbardziej znana góra Mołdawii: Ocolașul Mare 1907 m, Toaca 1904 m, park narodowy zarządzany przez radę okręgu Neamț. Siedem z ośmiu znakowanych tras prowadzi w to samo miejsce, do schroniska Dochia na 1750 m, zmienia się tylko zbocze, którym podchodzisz, i to, ile cię to kosztuje. Od nas jest daleko: Durău, najbliższy punkt startu, leży dwie i pół godziny samochodem. Ceahlău to cały dzień albo noc spędzona na górze. Wszystkie dane poniżej (znaki, czasy, kilometry, przewyższenie, trudność) pochodzą od administracji parku, dla każdej trasy osobno.
Park narodowy: biwakowanie jest uregulowane i dozwolone tylko tam, gdzie pozwala dyrekcja. Zapytaj o zasady w dyrekcji Parku Narodowego Ceahlău albo w centrum informacyjnym w Durău przed wyjściem.
Zabronione w całym parku. Palnik gazowy, nie otwarty ogień.
W rezerwatach naukowych Polița cu Crini i Ocolașul Mare oraz w botanicznych Toaca i Gardul Stănilelor niczego się nie zbiera.
Piatra cu Apă to wapienna skała z grotą głęboką na dziesięć metrów i wysoką na sześć; szczeliną w stropie sączy się woda z deszczu i topniejącego śniegu. Leży dwadzieścia, trzydzieści metrów od ścieżki, w prawo.
U stóp Detunatele leżą wielkie bloki zlepieńca, które spadły z dwóch kamiennych wież. Dwa kły oderwane od ściany i mur naprzeciw nich noszą nazwy Cetățuia i Călugării.
Szlak nr 1 urządzono także jako ścieżkę tematyczną, w ramach programu Life Natura.
Źródło pod Stânca Dochiei to ostatnia woda na szlaku: do schroniska nie znajdziesz już żadnej. Napełnij tam butelki.
Ostatni odcinek przez las przeciska się między blokami zlepieńca oderwanymi od ściany Ceahlău. Po prawej stoi skała zwana Orłem Trajana.
Zimą dyrekcja nie zaleca odcinka Stânca Dochiei – schronisko Dochia.
Przy wyjściu z lasu, po prawej stronie ścieżki, wznoszą się dwie turnie ze zlepieńca podobne do stogów siana: Clăile lui Miron. Większa wyrasta z Jgheabul Clailor aż na 1650 m.
Od Poiana Maicilor do schroniska szlak biegnie wspólnie ze szlakiem nr 6, znakowanym niebieskim krzyżem.
Iarna, administrația nu recomandă porțiunea Poiana Maicilor – Cabana Dochia.
Sprzed schroniska Fântânele otwiera się panorama na Durău i Góry Bistriței, z Măgura Grințieșului na pierwszym planie, a po lewej zachodnia część masywu, z Toacą i Panaghią.
Z Fântânele dojdziesz do Poiana Viezuri w około godzinę łącznikiem ze znakiem żółtego trójkąta, po drodze do wodospadu Duruitoarea.
Szlak można pokonać także zimą, po wcześniejszym sprawdzeniu pogody.
Wodospad Duruitoarea ma 25 m i dwa stopnie rozdzielone progiem wykutym w skale, na wysokości 1218 m. Jego szum słychać z daleka jak dudnienie: stąd nazwa.
Przy wodospadzie stoją stoliki i ławki, mniej więcej w połowie drogi, tuż przed trudnym odcinkiem.
Zimą dyrekcja nie zaleca odcinka wodospad Duruitoarea – schronisko Dochia.
Z przełęczy Văratec widać Turnul lui Butu, jeden z najpiękniejszych widoków w tym paśmie.
Na przełęczy Văratec szlak krzyżuje się z łącznikiem między Poiana Maicilor a przełęczą Stănile.
Od Poiana Maicilor do schroniska wspina się razem ze szlakiem nr 3, niebieskim krzyżem i czerwonym pasem.
Przy zbiegu potoków Bistra, na skrzyżowaniu dwóch dróg leśnych, są punkt informacyjny parku i hodowla pstrągów: znak, że idziesz dobrze.
Pierwsze trzy kilometry za zbiegiem potoków wznoszą się łagodnie: to rozgrzewka. Trudna część zaczyna się za polaną z domami letniskowymi.
Zimą dyrekcja nie zaleca odcinka Stănilele Mici – schronisko Dochia.
Jedyny szlak, który dyrekcja klasyfikuje jako łatwy, i jedyny, który nie wchodzi na płaskowyż.
Polana za potokiem Nican otwiera widok na żleby pod Piatra Lată i Stânca Panaghia.
Rośliny
Zwierzęta
Celelalte masive
Înainte să plecați
Sprawdziliśmy to wszystko we .
Kiedy zejdziesz z góry
Cały dom jest wasz: mokre buty przy drzwiach, plecaki w przedpokoju, późna kolacja. Parking na podwórzu i wczesny wymarsz, bez budzenia nikogo.