Szlaki górskie · Giumalău 1857 m · Rarău 1651 m
Rarău jest dwadzieścia minut od bramy, Giumalău kwadrans. To najbardziej dostępne góry Bukowiny: drogi prowadzą wysoko, ścieżki są zadbane, są dwa schroniska i najczęściej odwiedzane grzbiety w okolicy. Poniżej wszystkie 24 znakowane szlaki, z prawdziwymi czasami, dokładnymi znakami, przewyższeniem i, bez owijania, dla kogo są. Wybierz jeden, resztę powiemy ci przy bramie, z kawą w ręku.
Din jurnal
Jesteś w rezerwacie (Pietrele Doamnei, Slătioara, Todirescu): namiotu na szlaku się nie stawia. Można na polanie przy Hotelu Alpin Rarău, na jedną noc.
Zabronione: rezerwat i teren leśny. Ani grilla, ani kawy na palniku z otwartym ogniem w lesie.
W rezerwacie nie zbiera się niczego: ani grzybów, ani borówek, ani kwiatów. Poza nim, przy drogach leśnych, wolno.
Źródła: agencja obszarów chronionych ANANP i Dyrekcja Lasów w Suczawie (rum. Suceava) (rezerwaty Pietrele Doamnei, puszcza Slătioara, puszcza Giumalău, łąki Todirescu); rumuński kodeks leśny, art. 54; schronisko Giumalău (gospodarze).
Wąwóz Izvorul Alb i skała Piatra Buhei, na pierwszych kilometrach, to wapienie, od których potok wziął nazwę: po deszczu woda wypływa ze skały biała. Półtora kilometra od domu jest źródło, przy którym napełnisz butelkę.
Piatra Șoimului (1577 m) ma od lipca 2025 pierwszy skywalk w Rumunii: platformę z podłogą z hartowanego szkła, w kształcie sokolego gniazda, zawieszoną 600 m nad doliną. Wchodzi na nią najwyżej dwanaście do piętnastu osób; luneta panoramiczna jest za darmo.
Pietrele Doamnei mają 1634 m i są wapieniem rafowym: korale ciepłego morza sprzed stu czterdziestu milionów lat, wypchnięte pod niebo. Legenda mówi, że to tu żona Petru Rareșa ukryła skarby, a od Rareșa wzięła się też nazwa góry.
Pisarz Geo Bogza napisał o Rarău, że „reprezentuje tu podstawowy wymiar świata”. Na górze, z Bukowiną u stóp, rozumiesz, o co mu chodziło.
Z grzbietu Bodea widzisz w jednym obrocie Valea Seacă, Runc, Măgura Runcului, Pietrele Doamnei i Piatra Șoimului. To szlak, który mieszkańcy Câmpulung robią w niedzielę, żeby zobaczyć swoje miasto z góry.
Skały Adam i Ewa, dwie dolomitowe kopy przy wjeździe do Fundu Pojorâtei, to według legendy skamieniali kochankowie. Geologicznie są resztkami rafy, tak samo jak Pietrele Doamnei.
Giumalău ma 1857 m i jest najwyższy w okolicy; w pogodny dzień naliczysz ze szczytu sześć pasm: Rarău, Obciny, Rodna, Călimani, Bistriței i Ceahlău. Subalpejska łąka na grzbiecie jest w sierpniu pełna borówek.
Wąwóz Zugreni, u podnóża szlaku, to najwęższy odcinek doliny Bistriței: ściany ponad dwustumetrowe, szosa i rzeka ściśnięte między nimi. Przy schronisku przez setki lat zatrzymywali się flisacy, aż do lat sześćdziesiątych.
Skit Rarău (Sihăstria) wiąże się z czasami hospodara Petru Rareșa, a na dzisiejsze miejsce przeniesiono go pod koniec XVIII wieku. Stoi na prawie 1400 m, między świerkami, z ikoną, do której przyjeżdżają ludzie z całej Mołdawii.
Tutaj dzwon słychać na tle lasu. Wchodzi się w ciszy i wychodzi w ciszy; to nie miejsce na zdjęcia z lampą błyskową.
Puszcza Slătioara jest rezerwatem od 1941 roku, a od 2017 wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO (w kategorii pierwotnych lasów bukowych, choć gwiazdą jest tu świerk). 1064 ha, między 790 a 1353 m, na trzech równoległych grzbietach: Bâtca Neagră, Bâtca cu Plai, Bâtca Leșei.
Świerki i jodły liczące 300–500 lat, o pniach ponad metrowej grubości i pięćdziesięciu metrach wysokości; miejscowi mówią na nie „drewniana katedra Rarău”.
Na skałach rosną szarotka i obuwik, chroniona orchidea. Fotografuje się je, nie zrywa. I tak, są tu niedźwiedzie, rysie i głuszce; widuje się je rzadko, ale one widzą ciebie.
Popii Rarăului (1628 m) to wapienne turnie ustawione na grzbiecie jak księża podczas nabożeństwa, stąd nazwa. Najlepiej widać je z przełęczy Ciobanilor, w porannym świetle.
Wąwóz Moara Dracului to rezerwat geologiczny: korytarz długi na 60–70 m i szeroki zaledwie na 4–5 m, między dolomitowymi ścianami z przewieszkami. Latem jest tam o kilka stopni chłodniej niż na zewnątrz.
Latem między ścianami jest o kilka stopni chłodniej niż na zewnątrz: zimne powietrze zostaje na dole. Weź coś na ramiona nawet w sierpniu.
Dealul Negru ma wyciąg krzesełkowy z 1980 roku, długi na trzy kilometry, który wjeżdża na 1300 m w jakieś dwadzieścia pięć minut. Jeśli chcesz skrócić zejście albo wwieźć dzieci, to dobra opcja: 50 lei w obie strony, ostatni wjazd o 16:00.
Rusca to wieś, od której Bistrița zaczyna zwężać się ku wąwozowi; droga leśna, którą podchodzisz, była drogą zrywkową, dziś sprawdza się też na rowerze.
Schronisko Giumalău stoi na 1600 m, ma prąd z generatora i wiatraka, ale nie prowadzi kuchni: jedzenie wnosisz swoje.
Valea Putnei to wieś dawnych flisaków i kolejarzy; mała stacja, z której startujesz, leży na linii Suczawa–Vatra Dornei, więc da się tu dojechać bez samochodu.
Szczyt Chilii, 1652 m, jest „stacją” na grzbiecie między Pojorâtą a Giumalău. Na łące pod nim latem stoją szałasy; psy szczekają, pasterze się kłaniają, ser można kupić.
Przełęcz Mestecăniș (1096 m) to przejście, którym Tatarzy wchodzili do Mołdawii; droga po grzbiecie wciąż nazywa się Drogą Tatarów. Grań ku Giumalău to jeden z najdłuższych spacerów po grzbiecie na Bukowinie, bez ani jednej miejscowości po drodze.
Puszcza Giumalău–Valea Putnei, przez którą podchodzisz, jest objęta szczególną ochroną ze względu na głuszca. Idź w ciszy, zwłaszcza wiosną.
Obok nich Piatra Zimbrului: pionowa wapienna ściana długa na sześćset metrów i wysoka na sto, po której wspinacze prowadzą swoje drogi. Wiesz, że żubry, od których wzięła nazwę, zniknęły z lasów Bukowiny w XVIII wieku? Skała je pamięta.
Jaskinia Nietoperzy, kilometr od skał, jest największą rumuńską jaskinią powstałą przez osuwanie się skał, ale jest zamknięta dla zwiedzających: bloki wapienia są niestabilne. Podziwiasz ją ze ścieżki.
Rośliny
Zwierzęta
Celelalte masive
Înainte să plecați
Sprawdziliśmy to wszystko we .
Kiedy zejdziesz z góry
Cały dom jest wasz: mokre buty przy drzwiach, plecaki w przedpokoju, późna kolacja. Parking na podwórzu i wczesny wymarsz, bez budzenia nikogo.
Via Transilvanica